เจ็บไม่จำ

posted on 10 Feb 2012 23:18 by eblluee
เจ็บไม่จำ
 
ก้อไปทำตัวเป็นควายเลยป่ะ
 
เลิกกินข้าวแล้วไปเคี้ยวหญ้า
 
หรือไม่ก้อกินอาหารหมา
 
จะได้ฉลาด
 
ว่าอีหวึ่งมันชนะมึงแน่ๆ

เซ็งว่ะ...

posted on 04 Feb 2012 01:26 by eblluee
นี่กูต้องมาเป็นที่นปรึกษา เพื่อให้มันหาเงินมาใช้หนี้กูใช่มะ


แล้วกูใช้ให้มึงเอาไปไม๊
 
 
เงินกู เก็บมาก้อให้กูดิ่
 
นี่ต้องให้กูเปลืองสมองอีก
 
 
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
 
 
ถามว่า บ้าไม๊
 
ที่นั่งรับฟังมัน
 
ถึงจะไม่เข้าใจ
 
แต่ก้องงตัวเองมากกว่า
 
เพราะมันไม่ใช่เรื่องของกู
 
แล้วกู ก้อต้องทำงาน
 
ไอ้เหี้ย............................................... ==!!
 
เวลาประมาณนี้ เมื่อสองปีก่อน
เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับเบอร์ที่ไม่คุ้น
 
..สวัสดีครับ ผมชื่อ ... นะ ผมได้เบอร์พีี่มาจาก...
 
 
คำพูดสั้นๆ ที่ไม่มีความหมายมากไปกว่า
...จะมาจ้างงาน... แล้วก้อจบไปพร้อมกับการวางสาย
ที่ไม่ได้คาดหวังที่จะได้งาน
 
 
เวลาผ่านมาสองปี กระท่อนกระแท่นเป็นบ้าเลย
ปีแรก มันโหด และหนักมาก กับการแบกงานที่ไม่เคยทำ
จำนวนมหาศาล แต่ก้อถือว่าคุ้ม กับสิ่งทีุ่่ทุ่มเทไป
พอคิดถึงค่าแรงจะไม่คุ้มเหนื่อยซะทีเดียว
แต่คิดว่าความรู้ที่ได้กลับมา ก้อถือว่าเป็นกำไรก้อนงาม
 
อีกปี ก้อกลับมามีเรื่องประสาทเสีย ที่ถือของแถม จากเจ้าของเบอร์ปลายสาย
ที่ไม่คิดว่ามันจะเกิด
ปีที่แล้วตอนนี้คือ นั่งร้องไห้
แล้วบอกตัวเองว่า ถ้าย้อนเวลาไปได้....
.........จะไม่รับสายเบอร์นั้นเด็ดขาด..........
 
เพราะค่าแรง ก้อได้ช้า
แถมไอ้คนจ้างงานบ้า ก้อชิ่งเงินไปใช้ แบบไม่คิดถึงเวลาทึ่ทุ่มเททำงานไปเลย
ก้อคงโง่แหล่ะ ถึงโดนเอาเงินไปใช้
จิงๆ เค้าไม่ได้ชิ่ง แค่เค้าเอาไปใช้แต่ไม่ได้บอก
แล้วเราก้อไม่ได้อนุญาต
 
 
จากเบอร์คุ้นๆ กลายเป็นตัวอะไรก้อไม่รู้
ที่แทบจะไม่มีคำพูดดีๆ ให้กันเลย
งานที่ทำกันแทบเป็นแทบตาย
กลายเป็นแค่ความทรงจำ
และปัจจุบันของตอนนั้น
กู กับ มัน คือ สงคราม
 
แทบไม่มีคำว่า อภัย ขอโทษ จากปากใครซักฝ่าย
หนึ่งปี ค่อยๆ ผ่านไป พร้อมกับความรู้สึกแย่ๆ
ที่คิดว่าจะมาจากการทุ่มเท
แล้วการทุ่มเท คือ เรื่องโง่ที่สุด ที่จะไม่ทำอีก
 
สงบสติอารมณ์อยู่หนึ่งปี
สุดท้่าย ฝ่ายหนึ่งก้อยอมอ่อนข้อ
ยอมที่จะขอโทษ และยอมรับเงื่อนไขทั้งหมด
 
ไม่คิดว่ามันจะง่าย
เพราะที่ผ่านมา ก้อยากเกินที่จะรับได้
เบอร์เดิมที่ ที่ไม่เคยกดโทรหา
ปีนี้ มีการถามหาของการโทรไป
 
มันยากนะทีจะกดเบอร์นั้นอีก
ทั้งเปลี่ยนชื่อ
ทั้งลบเบอร์
แต่แน่นอน ยังจำได้อยู่เลย
 
ถึงปีนี้จะไม่ได้ร้องไห้เหมือนปีที่แล้ว
แล้วก้อมีคำพูดดีๆ เข้ามาให้พอรู้สึกดีบ้าง
แต่แหง หล่ะ ไฟสงครามในความรู้สึก มันยังไม่มอด
ต่อให้สถานการณ์ภายนอกดีแค่ไหน
ในฐานะผู้ถูกกระทำ
ความรู้สึกแย่ๆ ที่ยังคุกรุ่นอยู่
พร้อมที่จะลุก และระเบิดขึ้นได้เวลา
 
 
ซึ่งก้อเดาไม่ออกว่า
วันนี้ปีหน้าจะเล่าเรื่องนี้ต่อยังไง
ถ้ามันยังไม่จบ
 

edit @ 19 Jan 2012 22:08:28 by ebllue

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง
 
คำนี้มันก้องๆ ในหูตั้งแต่เมื่อวาน
แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร
วันนี้คำนี้ก้อเลือน ๆ ไป
และในที่สุด ก้อได้ยินบางท่านย้ำ
ให้คำนี้เค้ามาก้องอยู่ในหัวอีกครั้ง
 
 
 
................................................ศึกนี้ยังอีกนานนัก
................................................ต้องคิดระวังให้ดี
................................................อย่าผลีผลามทำการใดลงไป
................................................โดยที่ไม่ได้กลั่นกลองให้ดีก่อน
.................................................ไม่เช่นนั้น อาจเพลี่ยงพล้ำต่อมันก็เป็นได้
 

edit @ 15 Nov 2011 07:44:37 by ebllue

edit @ 15 Nov 2011 07:46:51 by ebllue

น้ำกรุงเทพ เหม็นมากช่้วงนี้
หอบสังขารไปอยู่มาสองวัน
 
น้ำไม่อาบ เพราะแพ้คลอลีน
อาการของคนบ้านนอกที่ไม่คุ้นชิ้นกับน้ำที่มีคลอลีน
ในปริมาณที่มากกว่าปกติ
 
นอนตากแอร์ฉ่ำใจอยู่สองวัน
ก้อคิดว่ามันก้อ โอเค๊ พออยู่ได้
แต่รู้สึกตัวเหนียวๆ แห้ะ
 
 
พอกลับมาบ้านเมื่อวาน
ก้ออาบน้ำอาบท่าปกติ
เพราะู้รู้สึกเหนียวๆ ตัวแล้ว
แต่พอตอนที่เอาน้ำราดตัวนี่ดิ่
 
มันโคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร
จะรู้สึกดี
น้ำบ้านนอกที่ปั๊มมาจากบ่อนี่มันชื่นใจ
กลิ่นก้อไม่มี
น้ำใส ล้างหน้า ล้างตา ได้แบบสบายใจ
แถมเบาเนื้อเบาตัวสุดๆ
 
อาบน้ำเสร็จ ก้อมาเดินเล่นลมพัดเบาๆที่หน้าบ้าน
วิ่งเล่นกับหมา
 
ชีวิตบ้านนอกนี่ มันสบายดีแท้หว่า.....................
วันนี้ได้มีโอกาสเจอคุณลุงยาม
ถึงจะเจอเคยหน้ากันบ่อยๆ แต่ก้อไม่เคยอ้าปากถามคุณลุงยามถึง
"อ้วน"
หมาตัวโตตันๆ ที่นอนให้ทักทายกันบ่อยๆ
 
 
นานแล้วที่ไม่ไ้ด้กลับมาที่หอ
พอกลับมา ก้อแป๊ปๆ
รู้สึกว่าอ้วนหายไปนาน
แต่กอไม่ได้คิดจะถามคุณลุง
แต่วันนี้รู้สึกว่า มันนานเกินไปแล้ว
เจอหน้าคุณลุงคราวนี้เลยอดไม่ได้ที่จะต้องถามหาอ้วน
 
คุณลุงบอกมาด้วยหน้านิ่งๆ ยิ้มๆ
"มันโดนแท๊กซี่ชน ตายไปนานแล้ว"
ตั้งแต่อ้วนหายไป ก้อนานไม่น้อย
 
ความสงสัยมีขึ้นมาตลอด
แต่ที่ไม่คิด ก้อคือ     อ้วนตาย
เพราะที่หอ รถไม่น่าจะวิ่งเร็วได่
แล้วนิสัยของหมาอ้วนคือ
นอน  เดินช้าๆๆๆ กินเยอะๆ
แล้วก้อนอน
 
 
ภาพที่ยังติดตา คือวันที่ไปเซเว่น
แล้วบังเอิฐเจออ้วน
ทักทายกันตามประสา
อ้วนหันมามองแลัเดินจากไปช้าๆ
 
แต่หลังจากที่ซื้อขนมออกมาจากเซเว่น
ก้อเจออ้วนรออยู่ที่หน้าเซเว่นพอดี
 
 
นั่นคือภาพสุดท้ายที่ได้เจออ้วน
ก่อนที่จะมารู้ว่าที่อ้วนหายไปคือ หายไปแล้ว
 
 
 
 
-------------------------------------